کــــــــــتـــــــاب

کــــــــــتـــــــاب

به نام خدایـی که در یاد ماست

به هرحال یادش زغمشاد ماسـت

درودی فرستم بر آن مصـطفی

حــبیب خــدا بـرتراز انـبیا

درودی دگر برصـحاب کـــرام

ز بوبکر صــدیق به آخرتمـام

شبــی گفته بودم با تــو سـخن

که ای بلبـل باغ وسـرو چمـن

به تو گفتم آن شب من این فکرناب

که شعـری بگویـم زبـهرکتـاب

کتاب دوست و همراه دیـرینه ام

کتــاب یارودنیای بی کیـنه ام

کتـاب مونس کنج شب های تار

کتـاب غمزدای و کتاب یارغـار

شبی یاد دارم که با تو به خـواب

تو خوابیده بودی ومن با کتـاب

چو بیدار شـدی تو از آن خواب ناب

زمـن توگرفـتی دو جـلدکتاب

کتـاب مونسم بود به روز و شـبان

همی خواندم آن رامن اندرنهان

تو از من گرفتی که من بی کـتـاب

بـمانم شب وروزدرآن اضطراب

کتابم دو جلد داشت به رنگ زرشک

بود آن چــاپ چین وپرازبوی مشــک

خطـوطش ردیف و به خواندن روان

حروفــش قطار و معانی عیان

دو بـرگش پر بـود ز شعر و غزل

ز او صــاف آدم ز روز ازل

همـه واژه هـا با زِبَرها و زیـر

کُندهرکسی را به خواندن اسیر

همـه برگ هایش سفیـد وسـترگ

بُدآن چاپ مرکزکه شهری است بزرگ

دگر شعرهایـش بُـدنـد مثنوی

به معنای عشق و همه معنوی

کتابـم پر بود زشـــعر و سـرود

ز من آن شب خوش دوستم ربود

کتـاب از هـمـه گوهران برتر است

کتـاب جایگاهـش تاج سراست

کتاب اسـت هرشـب مرا در کنار

که بی آن ندارم دمـی من قـرار

هــمیشه کتاب است مر ا در بغـل

که شیرین وناب است چو شهدوعسل

یکی از کتاب ها که خیلی نکوست

بُوَد آن کتاب خوشخوان دوست

بُوَد محتوایش انسان وجــــان

نباشـــدکتــــابی بـهترازآن

من و دوست خواندیم آن را دوبار

ربودآن ز ما هــردو صــبروقرار

بـگــردم به گیـتی و پیــدا کنـم

بگیــرم کتاب وهــویـدا کنـم

کتـاب راز دار راز نــهـــان

کتاب گوهـر خوب ونـاب جـهان

کتــاب تا جهان هست دارد بــقا

بَودبــهترینـش کتــاب خــدا

ازآن پـس احادیــث پیغمبراسـت

که پرنورچون ماه وچون اختراست

یکی از کتاب ها که آن است شهیـر

کتــاب دیــوان شمس کبـــیر

ســـروده است آن را مُلّای روم

که درآن کتاب است شرح علــوم

یکــی از کتـاب های شـعری ناب

بود مثـنـوی کان بُـوَد آفتــاب

یکی از بزرگان صاحـب سخـن

بود شیخ سعـــدی فقـیه وطن

بـود نـام او با گـلسـتان قــرین

به بوسـتان او هم بگو افــــرین

گلستان و بوسـتان ان شیـخ پاک

خبرهای افلاک بیــارند به خـاک

کتـاب گلسـتان و بوسـتان به هم

ز دایند زخوانندگان حـزن وغم

کتـابی کـه دارد ز اسـرار و حـال

بود آن ز حافظ فرخــنده فال

دوتـن از بـزرگان نیـکـو مــاب

که دارند دوخمسه و چندین کتاب

یکی است آن نـظامی داستان سرا

بُوَد دیگـری جامی آن خوش لقا

یکی از کتاب ها که آن است نگین

کتـاب امام اسـت احــیای دین

شــفا رانوشـته است آن بوعــلی

زقانـــون بکــن یادوطب جـلی

بُوَد مــنطق الطــیرعطاربه نظـم

ز استادطوس گــوی و اشعار رزم

مــرا یادآمــد همین یک سـخن

زاســتادطـــوس وپــیرکـهـن

«چــوایران نباشد تن من مــباد

بدین بــوم و بر زنده یک تن مباد»

بگــوبرســنایی هــزارآفـرین

نوشــته کتاب ها در عرفان ودین

از آن خواجه گو ییم و آن کنزوشعر

کنیم یادی از بوسـعیدهـم به خیر

نــویســـندگان و گویــندگان

نویــسند وگویند به طـورعیـان

نگارنـد شب وروز هــزاران کتاب

که دارد نــوشتن هـزاران ثـواب

بــه دنــیا زیادند صاحــب قلم

که هــرروز نگارنـد به کاغـذرقم

بــیا ای برادر ز بهر ثـــواب

که ماهم نویسـیم یک جلـد کتاب

کتاب من ای دوست بود خوش رقم

نفـیس است وهـرگز نـدارد عدم

زبــین کتــب در جـهان بی شمار

کتابی است که داردبه همراه نگار

هـــزاران کتـــاب علــوم جدید

که هر روز گردنـد چاپ وپــدید

گشــایند گره های سخــت علـوم

همه علم ها زآن جمله علم نجوم

هــزاران درود تــا به روز عــدم

براصـــحاب علــم ونــون وقلم

کتــاب می کند صاحـبش مانـدگار

ازاو درجهان است کتــاب یادگار

بــیا تــا شــویم بـا کتـاب آشنا

خصـــوصـا کتاب پاک خـــدا

کتـــاب خـــدا برتـــرین کتاب

بُوَد ناجـــی ما به یوم الحساب

بـــیا تــا بـخوانـیم کتــاب خدا

نگـردیــم از آن ما هرگز جــدا

هرآن کس که الفت به قرآن گرفت

نه بی دوست گردد نه ماندشگفت

من هم برگزیدم «همان» در جهان

زبـین کتـاب ها ، کتــاب قرآن

کنون شعر من هـم به آخر رسید

پــیامم به آن یار شاطر رســید

15/8/94 عبدالکریم کرد

شمس تبريزي...