گل مریم

صبا بادشـــــــمال اندربهاران بــــیارمشک ختــــن از سوی یاران

بیار حالی زخّد دُخــــــال آن یار که ماانــــدرفراقش مانــده ایم زار

بیارحالی که او گشته زمـــا دور که ماگشتـــیم از اومـــــهجور و رنجور

بیاربویش که آن چون مشک ناب است زعنبرخوشـــتروهمچون گلاب است

بیارآن بوی گل های بهاری که نیست در غنچه هایش هیچ خاری

بیارآن بوی غنچه در ســحرگاه که تامـــــن گردم ازآن بوی آگـــاه

بیا باران بباردر کوهـــــساران که ســـبزه سبزشود در سبزه زاران

ببارباران براین باغ وگلستان که غنچه سرخ وسبز است در زمستان

ببارای ابرپرباران در این باغ که دارد غنچه اش بربـرگ خود داغ

بیا که سبزه ی من ســبز وشاد است همیشه غنچه اش خوشبو زباد است

صبا از لاله و ســوسن بـیاربو که می رویند بهــــــاران بر لب جو

بیارگلـــبوی مریم با شــــقایق که دارد بوی عطــــــــری از حقایق

که بویش بوی مشک وعنبرین است ز بوی طبل عطار بهتریــن است

صــبا گوید که بویش چون عبیر است به بند زلف او صد دل اســـیر است

صبا ای پیـک مشتاق دل اگاه پیــــــــامم را رسـان تو گاه وبیـــگاه

برآن دونرگس و دویاسمن گو که با مریم شود آن غنــچه خوشبو

گل مریم گلی چون ارغوان است همیشه غنچه اش درگل نهان است

بگو از جمله گل ها بهـــترینی تو اندر باغ دل با ما قـــــــــــرینی

بگودر یادما هرلحظه شـــــــــــادی در آن گلزار خاطر تو به یـــــــادی

شمس تبريزي...