ارتحال امام خمینی (ره)

به بسم الله سخن گویم که بسم الله سلام ماست

به بسم الله کنم آغازکه شهدی از کلام ماست

ارتحال امام خمینی (ره)

شبی بـود و آن شب خیلی سیاه شب آن پـهلوی بود وآن عصـرشـاه

خـزان آمـد و هـم ببُرد زود بهار بـهار رفـت از ایـران و از ایـن دیـار

سـیاه بود شـب و ظلـمت زیـاد ز وحـشت نـکردند ز خـورشید یـاد

در آن شــب هیچ سـتاره نبـود سـتاره اگــر بـود شـبش در رُبـود

فـرو رفـته خـورشید در ابرسیاه نـبود هـیچ اثـر هم زکیوان ومــاه

سـیاه بــود شب وتـاریک بـود چـون مــوی ســیاهی باریک بـود

خـزان پا گرفت وزمستان رسـید بــهار رفته بــود وظـلمـت دمـیـد

ز رعـب خـزان رنگ گلها پـرید زمـستان رسـید و نماند هیچ امـید

فـرو ریختند برگ ها در خــزان همـه بـرگ هــای درخــت و رزان

زمستانی سخت وشب هم طـویل درازاش طــویل بـود چون رود نیـل

خمینی چوخورشیدبراین شب بتافت براین رعب ووحشت به سختی بتاخت

زایـران ز دود وظلمت وظلم وزور بــه جـایش آورد رژیـمـی چـو نـور

به آن ماه بهمن که بود شصتُ هــفت رژیم شـهی رخت زایـران ببست

زمـستان رفـت و بــهاران رسـیـد بـداد رهـبر مـا بـه مـلت نـوید

که بـود پهلوی بـرف همچون سـراب بـشد مـحو و پیروز شده انقلاب

کـه ایـن انـقلاب هـم انـدر جـهان نـماند چـو خورشید پس ابر نهان

بـزودی چـو خورشید شـود آشـکار شـود سـبز و خـرم چو فصل بهار

چـو ده سـال گذشت رهـبر بی مثال برفت از جهان و بـکرد ارتــحال

شدند در عـزایـش هـمه سـوگـوار فــرو رفت گـیتی ز غـم در غبار

خـمـینی پـیـری فـرزانـه بـود کـه او بـا شـیاطـین بـیگانه بـود

نداشت روی خوش با شـیاطین که او سـتم دیـده بود از شـه زشـتخو

خـمینی امـام بـود وهـم پـیـشـوا بـود او بنده ی پاک وخالص خـدا

کـنیم یـاد از او مـا به ایام و سـال خمینی به فکراست وهم در خیال

هـمیشه فـکـرش در فـکر مـاسـت هـمیشه نـامـش در ذکـر ماست

خـمیـنی یـادش بـشـد مـانــدگار خـمینی عکسش بماند یـادگـار

صـبا ! پـیک خـوبان بـبر ایـن پیام که ما می فرستیم به روحش سلام

کـنیم ما حـمایت در این سـرزمـین ز خلقش که نامش بُوَد هم امــین

دعـــا میـکنیم مـا به مـاه صـیام کـه ایـران بـمانَد بـه دنـیا مـدام

«چـو ایـران نـباشـدتن من مـباد بـرایـن بوم وبَر زنده یک تن مـباد»

هـمه مــلّت و مـردمـان و نـظـام بـمانند سـالم و شـوند مــسـتدام

عبدالکریم کرد

14/3/97

شمس تبريزي...