خادم اهل بیت

«خادم اهل بیت»

مـرا یاد شـد دوش این یک سـفر کــه کردم روزی به بهشهر ســفر

بـُود آن شهر زیبا وهم خوش هـوا بداشت مــردمی پاک و هم باصـفا

درآن بین بـود مردی هـم پـارسا ز آل رسول بــود و مــردخـــدا

بوداین مَرد دیندار و با خلق وخـو بـرایـش کــردم بسی جــستجـو

سـرانجام دوستی مـرا داد نشان به وقــت نــماز و بـه وقـت اذان

مـوذّن بود آن مــرد وپرهـیزگار که صوت خوشی داشــت در روزگار

اذان گــفتـه بــود و مـدّاح بود بـه دریــای عشق او مـــلاّح بود

هـمه مـردم او را ز پیـر و جـوان بداشتند عزیـز و بـُـود او مـهربان

یـکی گفت به من کاین مـرد خدا زمــردان نیک است وهـــم اولیا

نـکوکار و خوش خلق و بسیار دان هــمه عمر گفته است مَـدح واَذان

یـکی پاکدیـن بود و نیکوخـصال به بهشهر مقـیم بـود انـدر شـمال

به بهشهرسـرسبز او شــاد بـود به بــاغ وگل اندرچوشـمشادبــود

به صورت حسین بودچون ماه بدر به باطن دین داشت وبـود لیل قدر

چـو یعقوب حزین بود ز بهر پسر که او شد شهید هـم به دور از پـدر

بـود این مرد نیک و مـدّاح دیـن هــمان کربلایـی مــحمـدیـقین

به روسـتای التپّه بـود او مـقیـم صبـوربود وخـلقش بـسیار عـظیم

بــه بـهشرسـرسبز از او یـادباد بــه جنّت روحــش هم شـاد بـاد

هــزاران بــهار وصد ها خــزان بــود یــادآن صــوتِ خوب اَذان

هــزاران سـلام وصـــدها درود به بهشهر زیــبا به شــهر سـرود

به گل های لاله وگـــل ارغــوان به نسرین ونرگس وبـه شیرین بیان

به آن خـادم اهــل بـیت زمـان به بهشهریان و هـــمه مــردمـان

کــنون شد به پایان شعر وسخن بــخوانید آن را به هــر انـجـمن

سـفرکرد از این شهر واز این دیار هــمان کربلایــی یــل روزگـار

کنــیم یاد از او ما هـر لحـظه یاد شـود روح پاکش هـرلــحظه شـاد

شمس تبريزي...