نسیم عشق

بسم الرجمن الرحیم

نسیم عشق

نسیمی ز عشق دوش وزیدن گرفت زعطرش دمی شدجهان درشگفت

شـهادت چو برقی ازآن آسمان دمـید و ربود مردی از ما جوان

ربـودبرق عشق هم ، سوداگری ز دنـیای عـشّاق او خـنیاگری

ربـودعارفی پاک ونیکوسرشت ربـود عالمی پاک و اهل بـهشت

رُبـُود اسـوه ی خلق پیغمبران یـکی عالمی پـاک از این جهان

رُبـُودعـارفی را که بوداوجـوان بـُود او پخته و خیلی هم مهربان

ربـوداهل علمـی که بوداوصبور بـُود او مرد تقوا عـبداشـکور

زدنـیای پاکان یکـی پـاک بُود چو آن ماه وخورشیدوافلاک بود

بـگفتم درایـن شعروهم درغزل کـه تقدیر و بـُود ز روز ازل

که گرددشـهیدوشـودجـاودان شود روح او دربـهشت شـادمان

بـگفتیم مـا درایـن شـعرنـاب که آن را نـویسندبه متن وکتاب

که بودمـرد تـقوای ما نیـک نام بنـوشید شـهد شهادت ز جام

مرا آمـداین بیت به فکر وخیال که گویـندآن را هـمه درمــثال

«گنـه کـرد دربـلخ آهـنگری به شـوشترزدن گردن مـسگری»

چرا جهل اقوام به سرحدزمین نگشته به قرآن و با دین یقـین

که هرکس کُشدمومن بی گناه بـه دوزخ رود تا ابد بـی پناه

چـرا بیخـیالند بـزرگان مــا نمـی ترسند از روزیوم الجـزا

ازآن روزکه قاضی القضات خداست حساب هرکس درآن روزجداست

چـرا شـدشهید؟عـالم بی ریا بـه دست گروهی زاقـوام گرا

چـرا حرمت عالمان این چنین شود پایمال هم به سرحدزمین

بـیا تـا خــدارا داورکـنـیـم کـلام و رسـولش بـاورکنیم

کجـارفت؟زسرحدحُجب وحـیا کجارفت؟آن خوف وترس خدا

کجـاشــد؟مــرام آزادگـان که داشتندبه سرحدزکلّ جهان

کجـارفـت؟لـجّ وکـلام ومـیار که دربـین اقوام بداشتندقرار

سـران طوایف وفرهـیختگان؟ همه مولوی های روشن روان؟

کجـایندمیـارجـلّ وشیران ما؟ که بـودند به سرحدوایران ما

چـرا کارما شـدزدیـن هم ریا؟ نمی ترسیم ازقهروخشم خدا

کنـون ای مسـلمان ظـاهرنما بیا فکری برخودوبراین دین نما

کـه ایـن راه مـا راه ضالّین بود نـه راه خـدا و آیـیـن بود

روداین طریق سوی ترک وتتار نـباید کنـیم ما به آن افـتخار

در آخر بـگوییم ما این کلام که عــبدالشکوربــودنـیکومـرام

بُود او زاهدی پاک وپـرهیزکار بـُوداوعــبدخوب پـــروردگــار

بـود او از تــبار اهـل صـفا بـوداوبنده ی پاک وخـاص خــدا

درودمی فرستیم به روحش زیاد که عبدالشکورهست همیشه به یاد

14/4/97

عبدالکریم کرد

شمس تبريزي...