مریدان

مریدی بنـدگی با آن خدا است مریدی پاکـ ی وصدق وصفا اسـت

مریـــدان عاشقان جان فدایـند مریدان عارفــان با وفـایــــند

مــریدان گرد پیر پروانه هاینـد مریـــدان عاشـق و دیوانه هـایــند

بیـــا ای مطرب شادوغزلخـوان بزن تاری که باشد خوشتر از جــان

بــزن سازی برآن تار مریـــدان که زان بهتر نباشـــد ای عـزیــزان

مـــریدان بلبلان باغ وبــسـتان مریدان قــمـریانند در کُهـــستان

بیا مـطرب بکن با ما مـــریدی که سودا کرده ای و جان خــریـدی

بیا با ما مریـدی کن تو یک دم که دیگر در دل تو نیست هیچ غـم

بیا با ما تو گرد پــــیر کامـــل که فیضش می شود هر لحظه شــامل

مریـــدان در زمین وآســمانند مریـــدان قـــمریان بـــاغ جانند

چرا مــطرب نمی خوانی تو از جان ببین تو آن مـــریدان غزلخـــوان

مریــدی راه پــــاک انبیا است مریدان پیــــرشان از اولیا اسـت

مریدان پیرشان در قرب رحمان شـــدند آگاه وغرق فیـــض یزدان

مریدان اهل دین و سربه زیرند به نزد پــــیرشان هریک امــیرنـد

مریدی حسن خلق است هم بر انسان مریدی راحت روح اســت وایمان

بیایید ای غزلخوانان بخــــوانید بیایید خوب مــــریدی را بدانـید

مریدی راستی وعشـــــق واحسان مریدی خدمت پیر است ونیـــکان

بیا کاین پیرما هم مهربان است جمالش نیک و هم شیرین زبان اســت

کمالش کامل واز اولـــــیا است نژادش از تــــبار انبــــیا اســــت

بیا یک دم ببین این سبزه ها را که ســــبزه چون کند ذکرخــدارا

بیا با هـم ببینیم بلبـــــلان را که با نغــــمــه کنند زنده دلان را

بیا «یاهو» زنیم در خانــــقاهش بیا تا گل بچــــینیم از نگــاهش

به مجذوبان بگوییم تا که آنان زننـــد «یاهو» روند انــــدر بیابان

زننـــد «یاهو» وپرپر چون کبوتر بخوانـــند ســـوره یاسین و کوثــر

بیا ای غمــــگســار وآشــنایان بــه ظاهر بی نـــوا وپادشـــاهـــان

به سنت های پیغمبر شوید بــند زنید «یاهو» مریدان با شـِـکَر قنــد

بیاییدای مـریدان ســـحرخـــیز کنیم ما از گناهان جمله پرهـــیز

بیا تا در جوار پـــیر و خـــوانقاه شویم از ســـنت آن حــضـرت آگاه

بیا در آســتان آن شهنــشــــاه گذاریم ســـربــه سـجده هر شـبانگاه

در این راه پیـــرمــا هم راهنما است ولّی و دوست آن حضرت خــدا است

وّلی گویدکه ماهــــــم بندگانیم در آن دریای عشقت تشــنگانـیم

خدایــــا مــهربانی وکریــــمی براین خــیل مریـــدان تو رحــیمی

خدایـــا دفترمــــا را در افـلاک بـــفرما از معــاصی جــمله را پـاک

ببخــشا ای خدا بر مـا گنـــاه را مـــگردان تو ز مــا هم آن نـگـاه را

خدایا ســـبزه ها در زیر بـــاران کنند ذکر تو را انـــــدر بـــهــاران

خدایا سـبزه را در هــربــــهاری بده آب وبـــکن او را تــــــو یـاری

خدایا ابر پــر بــاران بـبــاران که ســـبزه می خورد ا زآب بـــاران

خدایا ابر رحــمـــــت را بباران بده آبــــی بــــه دشت وکوهــــساران

عبداکریم کرد28/9/95

شمس تبريزي...