شمس تبريزي

سـلامم به اسـتان مازندران به آن شــالی کاران ز مـرد و زنان سـلامم به بهشــهرشهرشـمال به آن ســـــیدپاک ومردکــمال بـود شهر بهشـهرسـبزوپـرآب درآن می فـروشندبرنج بی حساب همه شهر سبزاست و پوشیده خاک پر از باغ وبــستان زمـین نمــناک زمـین پر زاشجارو انواع کـشت بود شــهر بهشهرهمــچون بهشت بـود سـاحلش دور زدریا کنـار خزان اسـت در این شهرچو فصل بهار هـوایـش پر ابـرو ابرش ســیاه زمــین پر ز شالــی و هر نـوع گیاه هـمه مردمش با کــار و تـلاش ز دسترنج خود می خورند در مـعاش به هر جـویباری آب ...

ادامه مطلب